2741 inwoners
één bezoeker online
   
 
juni 2018


3

Oosteeklo Vandaag: Wat is er van de sport?

Tussen rots, sneeuw en ijs in de Hochstubaier-Alpen.

Tussen rots, sneeuw en ijs in de Hochstubaier-Alpen.

Oxfam Wereldwinkelmedewerker Eric Bruynbroeck (Den Bruinen of ook Bruno voor de vrienden) trok vorige maand in helse weersomstandigheden naar de hoogste toppen van het Stubaital, op de grens van Oostenrijk met Italië. Hij stuurde ons het volgende verslag door.

Begin juli trok ik met drie Oostenrijkse bergkameraden naar het Stubaital om er de drie hoogste bergen te beklimmen; namelijk de Wilder Freiger (3418 m), de Wilder Pfaff (3456 m) en als afsluiter de Zuckerhutl (3507 m).
Met een goede conditie en een goede voorbereiding vertrokken we naar de Sulzenau-hutte op 2200 m om daar de nacht door te brengen. Terwijl wij droomden van zon, blauwe lucht en prachtige vergezichten hadden de weergoden voor ons iets anders in petto; toen we om 5.00 uur wakker werden, regende het en was het bar koud.
Na het ontbijt begonnen we toch aan de beklimming van de Wilder Freiger (3418 m).
Na een uur stappen kwamen we aan de voet van de gletsjer. Er blies een ijzige wind en het begon hevig te sneeuwen; dit maakte het ons onmogelijk de top te bereiken. We zijn dan via de Pfaffenjoch (3160 m) naar de Muller-hutte getrokken (3145 m) het was er -6 °C en de sneeuw lag al 20 cm dik.
Voor de volgende dag waren de weersvoorspellingen iets gunstiger. Na een stevige maaltijd met een grote pint bier zochten we alle vier onze slaapzak op.
Om 5.00 uur werden we gewekt door onze gids; de geur van oxfam fair-trade koffie zweefde door de hut, de hemel was uitgeklaard en ook de zon was van de partij.
Vol moed begonnen we aan de beklimming van de Wilder Pfaff (3456 m) en de Zuckerhutl (3507 m).
Het was niet van de poes om de rotswand van 500 m, die bedekt was met een laag sneeuw, te beklimmen. Goed gezekerd met touw klommen we langzaam naar de top, waar we een prachtig zicht over het Oostenrijks-Italiaans Alpengebied hadden.
Na, van op de top, een half uurtje genieten van een fantastische bergwereld, begonnen we aan de afdaling om dan onze laatste en hoogste top, de Zuckerhutl (3507 m) te beklimmen. Deze was tot op 100 m van de top bedekt met sneeuw en ijs, vanaf dan was het weer rots met een 45 graden steile helling. Met touw, stijgijzers en pikkel zijn we naar boven geklommen.
Het gaf een enorme ontlading eens we boven waren.


Foto: Eric Bruynbroeck
Erik had onderin zijn rugzak zelfs nog plaats om de Oosteeklose vlag mee te dragen en hij liet hem op de hoogste top van zijn tocht dan ook wapperen.

Toen begonnen we aan de gletsjerafdaling richting Hildesheimer-hutte gelegen op 3000 m.
Na een tiroler grostl en een stevige schnaps kropen we voor de laatste nacht in onze slaapzakken. Het was verdomme geen gemakkelijke tocht. Door het raam zagen we nog de laatste zonnestralen die met de berg een spel van duizend kleuren spelen. Het was echt de moeite waard. Voldaan keerden we terug naar het dal met nog een stevige sneeuwbui als afscheid alsof de bergen willen zeggen ‘tot weerziens, 't is mooi geweest, kom goed thuis’.
Dit was het verhaal over mijn tocht door de bergen van top tot top. En zeg nu eerlijk, je hoeft niet eens een fervente berg wandelaar te zijn om er van te dromen ooit eens naar een hoge berg te klimmen.

Bron: Oosteeklo Vandaag
Datum: 2007-08-16

Top

Deze website kwam tot stand door de medewerking van: btwebdesign - Drukkerij Stoop - Garage Marc Van de Voorde - H. Wauters-Ingels Bankagent, verzekeringsmakelaar, kredietmakelaar - KBC - MPH computers - Optiek Brigitte Roebben - Record Bank-kantoor Bogaert bvba - Roomijs en diepvriesproducten Jan Bekaert - Sanitair Armin De Craemer - Sanitair Hebbrecht-Laureyns bvba - Sanitairinstallateur De Meester-Vispoel - Tweewielers De Causmaecker - Uitvaartverzorging De Wyn-Funerarium De witte eik - VDsoft BVBA - Walter Van De Velde - Zucara Groep -