2741 inwoners
2 bezoekers online
   
 
oktober 2018


6

Oosteeklo Vandaag: hoofdartikel

Broamken, de peter van ‘De Roze Panter’.

Broamken, de peter van ‘De Roze Panter’.

Tijdens het weekend van 26 en 27 april werd Johan De Muynck in zijn woonplaats Waarschoot gehuldigd. Dertig jaar geleden schreef hij wielergeschiedenis. Hij won de Ronde van Italië, een prestatie die geen enkele Belgische wielrenner hem sindsdien heeft nagedaan. Om de dertigste verjaardag van zijn Girozege te herdenken, schreef de Waarschootse journalist Willy Cardon (Het Laatste Nieuws) het boek ‘De Roze Panter. Johan De Muynck, dertig jaar later’. Daarin vertelt Johan De Muynck, die overigens op 30 mei zestig wordt, openhartig over zijn carrière. Niet alleen over de gemiste Giro van 1976 en de rol van zijn kopman Roger De Vlaeminck daarin, maar ook over de harde strijd die hij in 1978 moest leveren, om de roze trui mee te brengen naar de Bellebargie in Waarschoot.
‘De Roze Panter’ is bovendien veel meer dan een wielerboek. Naast de renner komt ook de mens Johan De Muynck uitgebreid aan bod. Waar hij het over zichzelf heeft, maar ook in de vele gesprekken die de auteur had met de vrouw en broer van de Girowinnaar, met de mensen die zijn hele loopbaan met hem optrokken. Ook zijn peter Leon De Brabander, in Oosteeklo beter gekend als Broamken, komt in het boek uitgebreid aan het woord. Leon, een wielerliefhebber in hart en nieren, is heel fier op het boek over zijn petekind.


Foto: Maarten Lippens

Wij gingen hem opzoeken in zijn huis in Oosteeklo-Dorp.
Leon, die in Lembeke opgroeide, trouwde in 1951 met Denise Penny. Ze woonden vierenveertig jaar in de Stroomstraat. Sinds 1995 wonen ze in hun huis in Oosteeklo-Dorp. Leon, een man met veel talenten, werkte zich op van boerenknecht tot meestergast in Lotus Bakeries te Lembeke.

Toevallig dooppeter van Johan.
“Ik moest eigenlijk peter worden van Arnold, de oudste zoon van mijn zuster. Maar de dag van zijn doopsel regende het heel hard en ik zag het niet zitten om met mijn fiets naar Waarschoot te rijden. Mijn broer is dan maar ‘peetje’ van Arnold geworden. Maar toen mijn zuster het jaar nadien opnieuw een kindje kocht, zei ze: ‘Nu komt ge toch wel, hé?’ En aangezien het toen wel goed weer was, werd ik dus ‘peetjen’ van Johan.”

Leon hielp Johan toen hij als zeventienjarige wielrenner wou worden.
Leon: “Johan groeide op in een gezin met zes kinderen. Ze hadden het thuis financieel niet breed. Toen Johan mij vertelde dat hij wielrenner wou worden, heb ik hem dat eerst afgeraden, maar koppig dat hij was, dreef hij zijn zin door. Ik ging samen met hem zijn eerste koersfiets kopen bij Dossche Sport in Gent. Ik betaalde de helft van zijn vergunning.”

Leon werd de verzorger, chauffeur en raadsman van Johan. Hij bracht hem telkens naar de wedstrijden, reed tijdens de trainingen met de brommer, gaf drinkbussen aan tijdens de wedstrijden. Ondanks de tegenkantingen van zijn Johans moeder, gaf Leon hem de raad aan om grote wedstrijden te rijden. Hij leerde hem om hard zijn en om uit de wind te zitten. Johan startte bij de junioren, maar was niet echt sterk. Door in een betonsteenfabriek te gaan werken, werd hij veel harder. Hij leerde op zijn tanden bijten.

Leon: “Ik was altijd paraat, altijd stipt op tijd. Ik ben twintig jaar lang met Johan naar de kermiskoersen geweest en we hebben nooit problemen gehad. Johan was wel ‘nen slechte pakker’ (daarmee bedoelt Leon de drinkbus aannemen). Hij wilde niet uit het peloton komen om aan de kant te rijden, zodat hij de drinkbus makkelijker kon aannemen. Ik ben zo eens in het midden van het peloton geëindigd. Johan reed in de kop van de wedstrijd en weer wilde hij niet naar mij komen. Ik ging naar het midden van de weg, maar op dat moment demarreerden ze en stond ik temidden in het peloton. Gelukkig had niemand mij mee.”

De band tussen Leon en Johan is nog steeds zeer hecht. Johan komt zeker tweemaal per week zijn ‘peet Broam’ opzoeken.
Leon: “Johan is nooit een grote prater geweest, maar bij mij komt hij wel eens zijn hartje luchten.”
We zijn er zeker van dat ze dan ook heel veel herinneringen van vroeger ophalen, die staan allemaal in het boek ‘De Roze Panter. Johan De Muynck, dertig jaar later’. Het boek is uitgegeven bij Taptoe in Eeklo, het telt 256 bladzijden en is geïllustreerd met prachtige foto’s. Het kost 35 euro en is te koop in de betere boekhandel.

Bron: Oosteeklo Vandaag
Datum: 2008-05-07

Top

Deze website kwam tot stand door de medewerking van: btwebdesign - Drukkerij Stoop - Garage Marc Van de Voorde - H. Wauters-Ingels Bankagent, verzekeringsmakelaar, kredietmakelaar - KBC - MPH computers - Optiek Brigitte Roebben - Record Bank-kantoor Bogaert bvba - Roomijs en diepvriesproducten Jan Bekaert - Sanitair Armin De Craemer - Sanitair Hebbrecht-Laureyns bvba - Sanitairinstallateur De Meester-Vispoel - Tweewielers De Causmaecker - Uitvaartverzorging De Wyn-Funerarium De witte eik - VDsoft BVBA - Walter Van De Velde - Zucara Groep -